Pierwsza edycja Centralnego Placu Muzyki zakończona
7 lipca zakończył się Centralny Plac Muzyki, tym samym zamykając pierwszą odsłonę nowego warszawskiego festiwalu w samym sercu miasta. Przez kilkanaście letnich wieczorów Plac Centralny przed Pałacem Kultury i Nauki działał jak wielka plenerowa sala koncertowa, w której spotkały się opera, symfonika, musical, operetka i muzyka filmowa.
Wydarzenie potwierdziło, że centrum Warszawy może być przestrzenią do wspólnego, otwartego przeżywania kultury. Festiwal odbywał się od 19 czerwca do 7 lipca 2026 roku i został pomyślany jako wspólne przedsięwzięcie najważniejszych warszawskich instytucji muzycznych.
Przez wydarzenie przewinęło się ponad 38 tysięcy uczestników. Temperatury podczas wydarzeń wahały się od 16°C do prawie 40°C a podczas imprezy rozdano 10 tysięcy wachlarzy oraz 7 tysięcy peleryn przeciwdeszczowych.
Na jednej scenie pojawiły się m.in. orkiestry, teatry operowe i muzyczne czy Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina a do tego Teatr Studio jako organizator. Organizatorem wydarzenia było też oczywiście miasto stołeczne Warszawa. Skala wydarzenia była imponująca: program obejmował kilkanaście koncertów i spektakli, a całość przyciągnęła dziesiątki tysięcy odbiorców, nadając Placowi Centralnemu wyraźnie wspólnotowy charakter.
Jednym z najciekawszych punktów programu była koncertowa wersja „Toski” Giacoma Pucciniego, zapowiadana jako jedno z najważniejszych wydarzeń całej edycji. Występ Sonyi Yonchevej, Jonathana Tetelmana i George’a Gagnidze, wsparty udziałem Sinfonii Varsovii oraz chórów, nadał wieczorowi rozmach właściwy największym scenom operowym. Plenerowa forma nie odebrała realizacji dramatycznej intensywności — przeciwnie, monumentalne otoczenie Pałacu Kultury i Nauki podkreśliło napięcie i skalę dzieła.
Duże zainteresowanie wzbudził także występ Langa Langa, który zagrał V Koncert fortepianowy Es-dur Ludwiga van Beethovena. Obok niego ważne miejsce w programie zajęły koncerty chopinowskie, w tym „Chopin+”, gdzie muzyka Fryderyka Chopina została zestawiona z barwnymi utworami Moniuszki, Rossiniego, Dvořáka, Bizeta i Brahmsa.
Festiwal nie ograniczał się do klasycznego repertuaru symfonicznego i operowego. Publiczność mogła zobaczyć również musicale, m.in. „Once”, „Pilotów” oraz finałowe „Serce ze szkła. Musical zen” z muzyką Andrzeja Smolika i tekstami Marii Peszek. Dzięki temu program miał szeroki oddech: obok arii, uwertur i wielkich koncertów pojawiały się formy bliższe teatrowi muzycznemu, współczesnej piosence i miejskiej wrażliwości.
Na osobne wspomnienie zasłużyły wydarzenia, które budowały bardziej różnorodny charakter festiwalu: „Czarodziejski flet” Mozarta w inscenizowanej wersji koncertowej, operetkowa „Księżna Chicago”, gala „Mozart Night” z udziałem Joyce DiDonato, koncert „Viva la musica!” oraz „Muzyka srebrnego ekranu”. Uzupełnieniem programu były także spotkania i spacery po Placu Centralnym, dzięki którym festiwal wychodził poza sam koncert i wpisywał się w opowieść o przemianie tej części Warszawy.
ORLEN pełnił rolę Mecenasa Strategicznego pierwszej edycji Centralnego Placu Muzyki.
